TOT WAT VOETBALGEWELD LEIDEN KAN!!

Het loopt op wieltjes: een magazine voor en door rolstoelgebruikers praat deze week met Ludo De Simpele. Ludo kon vorig jaar perfect normaal lopen tot hij op ontstellende wijze het slachtoffer werd van voetbalgeweld. Zijn moedige getuigenis.

Ludo: Ongeveer een jaar geleden moesten wij met onze zaalvoetbalploeg TMPE naar Pamel om er Terjoden 04 te bekampen. De match was gepland om 19u. Omdat het vrijdag was had ik vroeger gedaan met werken. We besloten om met de collega’s eerst nog enkele glaasjes te gaan drinken (16 Leffes nvdr). Deze extra vitamientjes zouden mij zeker helpen om straks een glansprestatie af te leveren, dacht ik bij mezelf. Vrolijk en vol vertrouwen vertrok ik naar de sporthal.
Omdat ik ruim op tijd was had ik tijdens de opwarming nog tijd om onze tegenstander te observeren. Het bleek een vrolijke jonge bende.Toch was er één speler die me onmiddellijk opviel. Hij was duidelijk een stuk ouder dan de rest. “Dat die man nog meespeelt!” zei ik tegen mijn ploegmaat. Een supporter van Terjoden 04 die dit hoorde trad ons bij: “Wij verschieten nog elke week dat hij hier staat met zijn kabaske, maar dit zou zijn afscheidsjaar zijn. Aan het einde van dit seizoen stopt hij er zeker mee! Als hij het einde al haalt…” voegde hij er nog aan toe en bestelde zich nog een Duvel.
De match begon; een gelijkopgaande sportieve partij. Ik speelde zeer goed, de vitamientjes deden duidelijk hun werk en daar was mijn rechtstreekse tegenstander, die oude man, duidelijk niet mee gediend. Bij ieder duel begon hij te slaan en te schoppen naar alles wat bewoog. Toch kreeg mijn protest geen gehoor bij de scheidsrechter. Diep in de 2de helft was er een discussie met een andere speler van Terjoden die wat uit de hand dreigde te lopen. Ik wou de gemoederen gaan bedaren en dit euvel oplossen. Toen zag ik plots in mijn ooghoek mijn tegenstander naderen met de snelheid van een getrainde 60m sprinter. Echt ongezien voor een man van die leeftijd. Voor ik het besefte stond hij achter mij en gaf me een vernietigende schop in mijn achterste. De trap van de KDP08 was hier klein bier tegen. Een onbeschrijfelijke pijn maakte zich van mij meester. Ik hoorde nog net hoe hij naar de scheidsrechter riep: “Dit heeft hij toch wel verdient hé Eddie!” Waarop de scheidsrechter hem, na een veelbetekenende knipoog, slechts geel gaf voor deze doodschop. De adrenaline gonsde door mijn lichaam, ik heb de match nog uitgespeeld, die we met 5-4 verloren.
Later hoorde ik dat de scheidsrechter Eddie Mercelis was: een goede jeugdvriend van mijn dolgedraaide belager.
Na de match ben ik onmiddellijk naar huis gegaan, daar ben ik ineengestort. Met helse pijnen in de onderrug en benen ben ik naar de spoedafdeling van het asz gebracht. De diagnose was vernietigend. Verscheidene breuken in de onderrug, met zenuwuitvallen over mijn gehele onderlichaam als gevolg. Sindsdien zit ik aan deze ‘stoel’ gekluisterd.


Nu is het weer zover: volgende week moeten mijn ex-ploegmaats van TMPE opnieuw tegen Terjoden 04 spelen.
Momenteel is enkel onze keeper bereid deze gevreesde verplaatsing te maken. Woensdag komen we allemaal nog één keer samen. Voor mij is het ondenkbaar dat ik nog naar die plaats terugkeer. Toch ga ik samen met onze keeper de ploegmakkers proberen te overtuigen om te gaan voetballen.
Met de woorden van de Terjoden supporter in gedachte en mijn bevindingen van vorig jaar is het voor mij ondenkbaar dat deze drieste man nog voetbalt! Bovendien heb ik horen zeggen dat hij nu zelfstandige geworden is en een eigen magazine begonnen is: deze man kan dus onmogelijk nog tijd over hebben om te voetballen.
Ik hoop dat ik ze kan overtuigen zodat we vrijdag Terjoden sportief een hak kunnen zetten.
Dat zou een kleine pleister op de wonde zijn.
Afwachten tot vrijdag dus!